Samen op de wereld

Toppers en floppers

2011-08-12T19:42:00.000+02:00

Nu we bijna weer terug in Nederland zijn is het tijd om alle mooie momenten van onze reis nog eens de revue te laten passeren. Uiteraard zijn dat teveel mooie dingen om allemaal op te noemen, maar voor alle reizigers onder onze blog-lezers willen we de absolute toppers van deze reis niet onthouden :-)
Overigens is alles gerangschikt in de volgorde van onze reisroute, niet op voorkeur.

De mooiste natuur

	1. Sossusvlei (Namibië): de verlatenheid van de woestijn en de indrukwekkende zandduinen waren echt fantastisch om te zien. Het is er zo anders dan in de rest van Afrika! Om een beetje wat van Namibië te zien moet je een auto huren, want openbaar vervoer beperkt zich tot de paar steden in het land. Maar ook dit is geen straf, want je kan hele dagen rijden met alleen maar prachtige natuur en dieren om je heen.
	2. West-Kaap (Zuid-Afrika): De West-Kaap is een heerlijk gebied om te zijn met Table Mountain Nationaal Park (waar je pinguïns kan zien!), het prachtige wijngebied van Stellenbosch en Franschhoek en natuurlijk de Garden Route. Je blijft er vanzelf een paar dagen langer blijven hangen dan je gepland had. Is het niet door de prachtige natuur, dan wel door de fantastische wijnen die het gebied produceert!
	3. Trektocht van Kalaw naar Inle Lake (Myanmar): ver weg van alle toeristen die zich op Zuid-Oost Azië storten kun je hier drie dagen wandelen richting het Inle Lake zonder een andere toerist tegen te komen. Vriendelijke mensen, kleine dorpjes, rijstvelden, prachtige heuvels en een prachtig meer is het enige wat je tegen komt.
	4. Banaue (Filipijnen): je zou denken, hoe bijzonder kan een rijstveld zijn? Nou, best bijzonder als ze 2000 jaar oud zijn en verstopt liggen in de bergen van de Filipijnen.
	5. Bromo vulkaan (Indonesië): ik denk dat weinig mensen de kans krijgen om een actieve vulkaan zien, en het was ook een enigszins vreemde ervaring om om 05:00 in de ochtend naar een onheilspellend brommende vulkaan te gaan kijken. Maar het was echt de moeite waard! Ook in niet-actieve staat schijnt het een enorm mooi gebied te zijn.
	6. Gobi (Mongolië): de Gobi in Mongolie is een van de mooiste plekken die we deze reis hebben gezien. Het is 1 groot natuurgebied, waar alleen wat nomadenfamilies wonen. En zo divers dat je de ene dag in je t-shirt op zandduinen klimt en de volgende dag in je jas langs bergen met sneeuw wandelt.

De leukste steden

	1. Kaapstad (Zuid-Afrika): wat ons betreft de allerleukste stad in zuidelijk Afrika! Nu is daar niet zo heel veel voor nodig, als je de rest van de steden in Afrika een beetje kent. Maar Kaapstad heeft fantastische bars en restaurants, geweldige wijnen, interessante bezienswaardigheden zoals Robbeneiland en de Tafelberg, leuke winkelstraten met boetiekjes en mooie natuur om de hoek gelegen.
	2. Bangkok (Thailand): het blijft 1 van de leukste steden in Azië. Het is een stad waar je je nooit verveelt, hoe vaak je er ook terug komt. Je kunt er een heerlijke curry eten voor 2 euro, maar ook een cocktail drinken in een luxe bar op het dak van een wolkenkrabber. Er is cultuur te over, zoals het oude paleis en de vele tempels, maar het is ook een waar shopping paradijs.
	3. Hong Kong (China): een wereldstad! Zeker één van de meest indrukwekkende steden waar wij ooit zijn geweest. In de 10 dagen dat we er zijn verbleven hebben we ons geen dag verveeld.
	4. Beijing (China): ondanks dat er in de stad meer mensen wonen dan in heel Nederland, blijft de binnenstad van Beijing een heel gezellige sfeer houden (met uitzondering van de strenge beveiliging op het plein van de Hemelse vrede dan). Je kunt je met gemak een week vermaken in de stad, want er is zoveel te zien en doen. De hoogtepunten uiteraard de Verboden Stad, het Zomerpaleis, de vele tempels, het Olympisch Stadion en de hutong straatjes.

De beste tropische stranden

	1. Zanzibar (Tanzania): de plek waar onze reis begon en waar we in 2007 ook al samen oud-en-nieuw hebben gevierd. De tropische stranden met wit zand en palmbomen blijven een favoriet van ons! Naast de stranden van Zanzibar is er op het eiland ook veel leuks te zien zoals de vele spicefarms en de stad Stonetown.
	2. Lake Malawi (Malawi): midden in het grote Lake Malawi liggen twee kleine eilandjes, die slechts 2 keer per week door een bijna-zinkende veerboot worden aangedaan. Maar als je eenmaal aankomt, dan wil je er echt niet meer weg! Wat een heerlijke oase van rust en genieten!
	3. Palawan (Filipijnen): de tropische stranden van Palawan zijn de mooiste waar we deze hele reis zijn geweest. Hoe geweldig is het om 's ochtend wakker te worden in je hutje aan het strand, gewapend met een heerlijke lunch in je kano te stappen en naar een willekeurig verlaten tropisch eilandje in de archipel te peddelen?!
	4. Bali (Indonesië): eigenlijk hebben de stranden van Bali helemaal niet zo'n hoog palmboom-witzand-en-verlaten gehalte als je hoopt. Maar aangezien wij een week lang mochten vertoeven in het Aston Bali hotel (met dank aan mijn ouders!) was het toch wel erg heerlijk hier! Nusa Lembongan, een klein eilandje ten zuid-oosten van Bali, had daarbij ook de mooiste snorkelplek van de gehele reis! Na Bali zijn we nog een paar dagen naar Lombok gegaan en de stranden daar zijn eigenlijk zoals je ze van Bali zou verwachten.

De gaafste ervaringen

	1. Kagera (Tanzania): toen ik in 2008 vertrok uit Tanzania beloofde ik mijn oud-collega David ooit nog eens op te komen zoeken in zijn regio Kagera (in het hoekje van Tanzania aan het Victoriameer). Het was er in mijn jaar in Tanzania niet van gekomen. Dit keer zijn we er speciaal naartoe gereisd, met een koffer vol kleurpotloden bij ons om uit te delen op de lokale basisschool. Het was super om mijn oude collega's weer te zien en te ervaren hoeveel werk ze verzetten in deze arme regio. Daarbij was de ontvangst door David één van de meest hartelijke die we hebben meegemaakt.
	2. Raften op de Zambezi rivier (Zambia): helaas waren we in het compleet verkeerde seizoen bij Victoria Falls (aan het einde van het droge seizoen….), maar het feit dat dit het ideale seizoen is om te raften op de Zambezi maakte dit meer dan goed. Een onwijs gave ervaring! En, tegen alle verwachtingen in zijn zowel Bas als ik niét verzopen.
	3. Kolmanskop (Namibië): aan de rand van de woestijn kun je dit oude verlaten diamant-dorp bezoeken. Aangezien er plots meer geld te verdienen was in een dorpje verderop, is Kolmanskop van de ene op de andere dag verlaten. Nu worden de achtergelaten huizen, met inrichting en al, langzaam terugveroverd door de woestijn. Het levert een surrealistisch beeld op, waardoor het ook een waar fotoparadijs is.
	4. Chinese Muur (China): de Chinese muur is zo'n icoon in China en in de wereld, dat iedereen er eigenlijk een keer naartoe zou moeten gaan. Een enorme historie en onderdeel van zoveel lokale verhalen dat zich met recht 1 van de meest bijzondere bouwwerken van de wereld mag noemen. Naast het terracotta-leger van Xian trouwens, waarvan de bouw waarschijnlijk nog 2 keer zoveel arbeiders zijn ingezet dan voor de bouw van de Chinese Muur (zo'n 700.000 mensen).
	5. De Transsiberië-express: waarschijnlijk de meest bekende treinreis in de wereld. Het stuk wat wij hebben gedaan staat ook bekend als de Transmongolië spoorlijn, die over 7.622 kilometer de steden Beijing en Moskou verbindt via Mongolië. De treinreis op zichzelf klinkt exotischer dan dat het is (het blijft nog steeds 'zitten in de trein'), maar de charme zit hem in het uitstappen en plaatsen ontdekken waar je anders nooit in je leven zou komen. Zo kun je, zoals wij deden, uitstappen bij Ulaanbaatar om het lokale Nadaam festival mee te maken, of in Siberië om het Baikalmeer bewonderen!

De coolste dieren

	1. Safaripark South Luangwa (Zambia): de 2 dagen safari die we in dit park hebben gedaan is zeker één van de beste safari's die we hebben meegemaakt. De hoogtepunten waren o.a. de buffel die (nog levend!) door 5 leeuwen werd opgegeten, de hyena's die driftig op de resterende botten aan het kauwen waren, het luipaard dat we ineens tegenkwamen, de kudde van wel 100 buffels die de rivier overstak, de baby-wrattenzwijntjes (te schattig!) en de giraffe die zich ook een middagje bij het zwembad in ons kamp kwam vermaken.
	2. Safaripark Kruger (Zuid-Afrika): eigenlijk is Kruger een beetje een nep-safaripark. Met alle asfaltwegen en grote kampen in het park kan het niet op tegen het echte safarigevoel van verlatenheid zoals in de safariparken van Kenia, Tanzania en Zambia. Maar het is toch ook wel erg gaaf om met je eigen kleine Hyundai i20 rond te tuffen op zoek naar coole dieren! Alleen wel uitkijken voor de vogels (Bas!)
	3. Walvishaaien (Filipijnen): in Donsol kun je in het goede seizoen snorkelen met walvishaaien. Het is een ervaring om nooit te vergeten! Wel een beetje spannend als er 10 meter vis voorbij komt zwemmen, maar de beesten zijn alleen geïnteresseerd in plankton en lijken je niet eens op te merken. Gelukkig wordt het snorkelen met deze indrukwekkende beesten ook strak en eco-vriendelijke geregeld door de lokale autoriteiten.
	4. Orang-oetans en Proboscis apen (Maleisisch Borneo): helaas is het zien van een wilde orang-oetan niet heel gemakkelijk, aangezien de dieren meestal alleen leven en zich nogal schuil houden. Maar het is ons gelukt! En het is fantastisch om te zien! Naast de mooie orang-oetans kun je hier ook de hilarische Proboscis apen zien met hun absurde neuzen, dikke buiken en permanente erecties (de mannen dan). Beetje jammer alleen dat ze als bijnaam de 'Dutch Monkey' hebben...

De mooiste tempels

	1. Bagan (Myanmar): tempels zover je kunt kijken, verspreid over een vlakte van enkele kilometers groot. Je kan er dagen rondfietsen en dan heb je ze nog niet allemaal gezien. De zonsondergang bekijken bovenop 1 van de tempels is ook echt prachtig!
	2. Borobudur (Indonesië): de bekendste tempel van Java en met recht. Een schitterend tempelcomplex dat zeker 1 van de highlight is van Java. Overigens mag de Phrambanan tempel iets verderop er ook zeker zijn.
	3. Angkor Wat (Cambodja): een van de mooiste tempels in Zuid-Oost Azië. Eigenlijk is Angkor Wat een verzamelnaam van een heel gebied vol met tempels, waar je dagen zou kunnen rondfietsen voordat je alles hebt gezien. De Angkor Wat hoofdtempel vonden wij het mooist om bij zonsopgang te bezichtigen. De Ta Phrom tempel met alle overgroeide bomen was verreweg de gaafste tempel.

Het lekkerste eten

	1. West-Kaap van Zuid-Afrika: het feit dat veel nieuwe chef-koks in de wereld uit dit gebied komen zegt al genoeg. In combinatie met de goede wijnen en goedkope prijzen, maakt dat de West-Kaap een waar culinair feest!
	2. Thailand: de beste curry's en pad thai van de regio! We hebben dan ook gelijk maar een kookschool opgezocht, zodat we het één en ander ook thuis nog eens tevoorschijn kunnen toveren.
	3. Indonesië: ook weer een culinair feestje, waarbij met name de nasi, saté, pindasaus, gado gado, sambal en kroepoek hoog scoorden!
	4. Hong Kong: in Hong Kong kun je alles eten waar je ooit trek in zou hebben. Maar het hoogtepunt was toch wel het eten bij het goedkoopste Michelin-ster restaurant ter wereld met de allerlekkerste dim-sum die je maar kunt vinden!

Naast deze lijst met toppers die we iedereen kunnen aanraden, zijn er uiteraard ook wat floppers die zeker niet voor herhaling vatbaar zijn! Hier een korte opsomming ervan:

1. Swakopmund (Namibië): het lijkt erop alsof het stadje Swakopmund een hele goede marketeer heeft aangenomen, die tot doel heeft gesteld om de plek te promoten als HET adrenaline-centrum van de regio met activiteiten als parachutespringen, sandboarden etc. Op ons kwam het eerder over als een stad waar bejaarde Duitsers naartoe gaan om hun laatste levensjaren door te brengen...
2. Zuid-Afrika en Mozambique in het hoogseizoen: niet alleen is het lastig om in de maanden december en januari een slaapplek te vinden zonder vooraf te hebben gereserveerd, maar alle prijzen gaan ook nog eens 3x over de kop! De overheid van Mozambique besloot de situatie nog even verder uit te melken door de prijs van de visa voor de maand december te verhogen van $25 naar $81!
3. Stranden van Thailand in het hoogseizoen: van het hoogseizoen in Zuid-Afrika vlogen we naar het hoogseizoen in Thailand, alwaar wij van de mooie stranden zouden gaan genieten. Genieten hebben we uiteraard gedaan, maar of de stranden een beetje mooi zijn dat kon je niet echt zien door de enorme hoeveelheden toeristen die erop zitten in de maand januari (ja, een beetje research vooraf had geen kwaad gekund). Met het snorkelen zie je wel veel leuke vissen (nemo!) maar het koraal is helaas compleet verbleekt.
4. Sabah (Maleisië): we hebben in Sabah natuurlijk een wilde orang-oetan gezien, dus we mogen er niet teveel over klagen. Maar buiten de fantastische apen die Sabah rijk is, is het wel een beetje Disneyland in de jungle met aangeharkt bos en nette asfaltpaadjes in de jungle. Niet helemaal ons ding!
5. De lokale mensen van Vietnam: we dachten eerst nog dat het aan ons lag, maar vrijwel alle reizigers die we tegenkwamen ondervonden hetzelfde: de mensen van Vietnam zijn niet leuk! Het komt waarschijnlijk doordat jarenlang een officieel dubbele-prijssysteem is gehanteerd, waarbij buitenlanders overal meer voor moesten betalen dan de lokale mensen. Inmiddels is dat systeem al jaren afgeschaft, maar dat neemt niet weg dat vrijwel alle Vietnamezen met een enorme gretigheid en sluwheid op je geld azen en daardoor minder vriendelijk overkomen dan ze het waarschijnlijk daadwerkelijk zijn. Zonde, want verder is het een mooi land.

De Transsiberië-express

2011-07-28T12:06:00.000+02:00

Het is misschien een beetje lastig om voor te stellen, maar we zijn ondertussen gewoon alweer bijna thuis. Gisterochtend staken we per trein de grens van Europa en Azië over. Nog even en we zijn gewoon weer waar we begonnen, in Rotterdam.

Maar niet getreurd, zo ver zijn we nog niet. We hebben nog wel wat kilometers af te leggen. Het meeste daarvan gebeurt per trein. Zo hebben we China en Mongolië al per trein doorgereisd en daarmee dus al het grootste gedeelte van de Transsiberië-express achter de rug. In totaal meer dan 13.000 kilometer. En ik moet eerlijk bekennen, de Transsiberië-express klinkt magischer dan dat het in feite is. Het is namelijk vooral een zaak van op je bed liggen, boekje lezen en vooral: wachten. Wachten op de trein, wachten op het wisselen van de onderstellen (omdat de Russen persé een andere spoorbreedte wilden dan de rest van de wereld), wachten totdat de restauratie-wagen open gaat, wachten totdat het toilet niet bezet is, wachten totdat de eerste Rus dronken door de coupé waggelt. En in ons geval, wachten totdat de immigratietoestanden afgehandeld zijn als je bij een grens komt. En dat kan zo maar drie uur duren.

En alhoewel wachten niet één van mijn grootste hobby's is, is het niet saai. De trein is meestal wel prima om even te bekijken, zowel van binnen als buiten. En ook de stations zijn af en toe voorzien van bijzondere monumenten of gedenktekens.

Daarbij zijn de Russen best een leuk volk, mits je even door die stugge buitenkant heen komt. En het is een volk met tradities. Zo hebben we de eerste nacht in de trein kennis gemaakt met de Russische manier van drinken. "Tot je er bij neervalt" is hier het gangbare motto. Het betrof een drietal Russische mannen in de bedden naast ons. Na een staarwedstrijd van een half uur en een paar zinnen in het Russisch en het Nederlands waren we ineens vrienden. Zo werd ineens aan mij gevraagd of ze Sandra een stukje chocolade mochten geven (vrouwen worden hier nog steeds aangeduid als het zwakke geslacht). En, voor wat hoort wat natuurlijk. Gelukkig had ik in een supermarkt in Beijing het drankvak eens goed onderzocht, speciaal voor dit soort gelegenheden. Het leek mij dan ook een goed idee om onze Chinese wijn aan de heren uit te delen. Een uurtje nadat het flesje van een halve liter (43% à 75 hele eurocenten) weg was getikt begonnen de eerste zweetdruppels op het voorhoofd van één van de Russen te verschijnen. De rest van de avond en nacht heeft de beste man vooral heen en weer gependeld naar het toilet om over te geven. Blijkbaar gaat Chinese wijn niet zo goed samen met de hoeveelheid Russisch bier die hij al op had. Maar, vrienden waren we wel.

Maar, de charme van Rusland is natuurlijk vooral buiten de trein te vinden. Bijvoorbeeld bij alle kerken, met hun uienkoepels en net iets andere kruizen. Of bij het Baikalmeer, het diepste meer van de wereld. Dat het het diepste meer is, is te voelen aan de temperatuur. Die komt in de zomer niet boven de 15 graden uit. Zowel San als ik hebben het baden maar beperkt tot de voeten, koukleumen dat we zijn geworden dit jaar.

Zoals ik al zei, we zijn al bijna thuis. Gelukkig staan nog een paar pareltjes op het programma. Om te beginnen, Moskou. Maar daarover een volgende keer meer....

Gobi

2011-07-14T15:05:00.000+02:00

De Gobi is iets wat wij in Nederland kennen als de grote zandbak-woestijn van Mongolië. Echter, eenmaal aangekomen in Mongolië blijkt dat helemaal niet zo te zijn. Zo bedoelen de locals met de term Gobi de steppe die zo ongeveer geheel zuid-Mongolië beslaat. Maar, ongeacht de definitie die je eraan hangt, het blijft een klein woord voor een heel groot gebied met niks.

De afgelopen 9 dagen zijn we door de Gobi getrokken met onze eigen Russische bus, die door ons werd omgedoopt tot 'Boris'. En het was nou niet echt de meest comfortabele tocht van deze reis te noemen! Er zijn vrijwel geen geasfalteerde wegen en los daarvan had onze chauffeur sowieso al een grote voorkeur voor de meeste onmogelijke routes door de vlakte. Wij hobbelden dus vrolijk in onze Boris-bus van de ene naar de andere kant, waarbij we soms zelfs loskwamen van onze stoelen. Gelukkig was zelfs het dak van Boris gepolsterd, zodat al te grote hobbels niet in een hersenschudding eindigden.

Comfortabel waren onze slaapplekken ook niet echt, want we sliepen heel cultureel verantwoord in ger-tenten bij lokale nomade gezinnen. Op zich heel erg leuk om een glimp mee te krijgen van dit boeiende bestaan. Echter bij gebrek aan een Ikea in de Mongoolse steppe sliepen we in een bed dat ofwel zo hard was als een houten plank, of zo slap geveerd dat je in een perfecte boog met je kont op de grond lag. Toiletten bij de ger's zijn een gat in de grond met een afdakje erboven. En de rest van de dag plas je gewoon midden in de natuur. Op zich geen probleem natuurlijk, totdat er ineens een ruiter op zijn paard naast je staat terwijl je net discreet achter een heuveltje zit te plassen!

Maar, buiten al dit afzien vonden we het echt fantastisch in de Gobi!! De natuur is namelijk heel erg mooi en verrassend veelzijdig voor een grote steppe. Het ging van dorre kiezelgronden naar groene bergen en van grote zandduinen naar watervallen en een ijsvallei. En met het veranderen van de natuur, veranderde ook het klimaat per dag. De ene dag stonden we te zweten in ons t-shirt en de volgende dag bevroren we bijna in onze ger. Dat dan wel weer bij een vrijwel altijd felblauwe hemel! En omdat het land zo groot is en er zo weinig mensen wonen, is het er ook nog erg leeg en onbedorven.

Er leven ook enorm veel dieren, die zich blijkbaar niks aantrekken van het extreme klimaat (in de winter kan het hier -50 graden worden, ik zou echt doodgaan!). De leukste dieren vonden wij toch wel de kamelen (hilarische bekken!) en de yaks. Vooral de baby-yaks zijn echt kleine schattige pluizenbollen die achter hun moeders aanhuppelen. Bas heeft het nog aangedurfd om op een paard te rijden, maar ook het paard had door dat er geen chemie was en Bas snotterde door zijn allergie vervolgens nog 2 dagen na. Ikzelf was ook wat minder enthousiast over het paardrijden, want mijn paard werd strak aan de teugels gehouden door de nomadenman die ons begeleide. Paardrijden is voor mannen, dus als vrouw kun je dat natuurlijk niet zonder begeleiding!

Inmiddels zijn we terug in Ulaanbaatar en genieten we hier van het Nadaam festival (het jaarlijkse festival met traditionele Mongoolse sporten als paardenrennen en worstelen). We hebben hier tijdens onze Gobi tocht al een voorproefje van gezien in een klein dorpje, waar we met de lokale worstelheld op de foto mochten (ik met brede glimlach, Bas net iets minder....). En verder genieten we hier met name van alle Westerse restaurants, want ook de Mongoolse keuken was wel een beetje afzien. Thee met zoute paardenmelk is met een beetje goede wil nog wel te doen, maar van bijvoorbeeld de ingedroogde yak-yoghurt-koeken werden we toch wat minder enthousiast. En gek genoeg ga je na 4 dagen lunch en diner op basis van aardappel, peen en ui ineens dromen over pizza en patatjes speciaal....

Familie, vrienden en heel veel andere mensen

2011-06-26T04:16:00.000+02:00

Voor langere tijd de wijde wereld in te trekken is echt een waanzinnige ervaring! De ervaring van de ultieme vrijheid, de wereld ontdekken en elke dag nieuwe avonturen is met niks te vergelijken en we genieten er dan ook mateloos van. En tegenwoordig is het op zo'n reis ook rete-eenvoudig om contact te houden met het thuisfront. In Afrika was het nog een beetje zoeken naar werkende internet-verbindingen, maar in Zuid-Oost Azië was het een waar wifi-paradijs, waar zelfs de lokale kappers en supermarkten aan meedoen. En al dat mailen en skypen compenseert weer een beetje het feit dat we tot 2 keer toe onze mobiele telefoon zijn kwijtgeraakt (oeps!). Want eigenlijk vinden we het wel gezellig, al die mailtjes, berichtjes en telefoontjes van familie en vrienden. En zo blijven we tenminste nog een beetje op de hoogte van de laatste nieuwtjes, zodat we straks weer moeiteloos kunnen re-integreren!

Wat helemaal gezellig was dat we onderweg nog wat bezoek kregen. Zo kwam vriendinnetje Jules met ons de stranden van Thailand onveilig maken. En kwamen mijn ouders op bezoek in Indonesië, waar we heerlijk werden meegenomen op rondreis door Java en Bali. En straks aan het einde van onze reis worden wij in Oostenrijk opgewacht door de ouders van Bas en natuurlijk onze vrienden die daar gaan trouwen!

En bij gebrek aan vrienden van thuis hebben we op reis ook maar wat nieuwe vrienden gemaakt :-) Zo reisden we in Malawi ineens een tijdje met twee Britse stellen rond, waardoor gek genoeg ook onze hoeveelheid biertjes in de bar drastisch toenam. En omdat het zo gezellig was reisden we uiteindelijk bijna 2 maanden samen met 2 van de Britten. Grappig ook dat beide Britse heren hun vriendin tijdens het vervolg van hun reis ook ten huwelijk hebben gevraagd, we hebben vast een goede invloed op ze gehad!

In Azië bleken vervolgens een heel stuk meer blanke toeristen rond te reizen dan in Afrika. Midden in het hoogseizoen op de Thaise stranden belanden na 4,5 maand rondreizen in Afrika is wel een soort cultuurshock te noemen. Je zou zeggen dat je er dan ook makkelijk nieuwe vrienden maakt, maar we kunnen uit ervaring melden dat het niet meevalt om de leuke mensen te spotten tussen de bergen dronken klapmongolen die er rondlopen. Zo was er de stomdronken Brit die het een goed idee vond om op het dak van de boot te klimmen en vervolgens met tas en al te water ging (noot: het was 10:30 in de ochtend). En stond zijn dronken vriendin er met een imposante bierbuik en gekleed in BH en minirok gezellig bij te kijken. Er was ook de Nederlander (schaam!) die op reis ging naar Nieuw-Zeeland, omdat hij graag Australië wilde zien en dus een ticket naar Auckland had gekocht. En dan had je nog die groep vrienden die concludeerde dat als het bier in de kroeg net zo duur was als in de supermarkt, dat het land dan wel communistisch moest zijn. Om even een paar voorbeelden te noemen....
Gelukkig kwamen we in Azië ook een aantal echt leuke mensen tegen om menige reis en avond in de kroeg mee te delen en dat deden we dan ook graag!

Inmiddels hebben we Zuid-Oost Azië weer verlaten en zijn we China in gegaan. De eerste stop was Hong Kong, waar we onze Britse vrienden uit Afrika weer ontmoetten. Na deze fijne reünie waren we weer op onszelf aangewezen, want andere toeristen zijn er niet zoveel te vinden. Ook de klapmongool-clan van Zuid-Oost Azië is hier ineens nergens meer te bekennen, terwijl het bierprijs-technisch toch communistisch genoeg is zou je zeggen. Eigenlijk is het wel heel fijn, want we waren de enorme hordes toeristen wel een beetje zat. En echt alleen zijn we hier niet echt, zo tussen de miljarden Chinezen. Het gebrek aan westerse toeristen wordt ruimschoots goedgemaakt door de waanzinnige aantallen Chinese toeristen. Voorafgegaan door een gids met microfoon, fluit, vlag en een tas ter grootte van hemzelf denderen grote groepen Chinezen langs alle bekende attracties van het land. Ga niet in het pad staan van de voortdenderende groep want dat is als overreden worden door een Chinese kogeltrein (hier spreekt ervaring).

Gelukkig worden we ook vaak zat wel opgemerkt, met als gevolg dat we inmiddels onderdeel uitmaken van menig Chinees fotoboek. Waarschijnlijk niet altijd in even charmante pose, want het maakt de meeste Chinezen niet uit of we überhaupt doorhebben dat de foto wordt gemaakt. Ach ja, wij hebben ongetwijfeld alvast onze '15 minutes of fame' te pakken, al is het maar in een Chinees fotoboek!

Hong Kong

2011-06-10T07:29:00.003+02:00

Bovenstaande foto is niet wat je zou verwachten van Hong Kong. Maar,gek genoeg bestaat 80% van Hong Kong uit groene heuvels, bergen,tropische bossen en moerasgebieden. Uiteraard veelal met een wandelpaderdoorheen geplaveid, want je bent natuurlijk niet in Hong Konggeboren om je voeten vies te maken aan de natuur. Stel je voor zeg!

Alhoewel de natuur in de stad zelf af en toe verrassend dichtbij is(roofvogels die gracieus tussen de flats vliegen), hebben deontwikkelaars van Hong Kong hun uiterste best gedaan om je als menszoveel als mogelijk te beschermen tegen de natuur. Zo is minstens dehelft van de stad ondergronds bebouwd. Je ziet het niet op de foto's,maar door alle metrotunnels, walkways en ondergrondse winkelcentra kanje bijna heel Kowloon onder de grond doorwandelen. Aan de overkant vande rivier bestaat eenzelfde ondergrondse wereld, alleen is er hier ookeen overdekte bovengrondse laag bijgekomen: de walkway. Vanaf hetmoment dat je de ferry-terminal uitloopt kan je met een trap naar +1,alwaar een bovengrondse wandelpromenade begint die het hele zuidelijkgedeelte bestrijkt. Regelmatig moet je door een winkelcentrum heen,maar aan de andere kant begint de overdekte promenade weer. Handig omhet straatverkeer te ontlasten van voetgangers, handig om droog en uitde zon te blijven, maar vooral handig omdat zodra het een beetje steilwordt, er een roltrap ingebouwd is. Wil je naar de bars halverwege deheuvel en heb je geen zin om daar druipend van het zweet aan te komen?Geen probleem! Een beetje handig je route uitzoeken en je hoeft op dehelft van de route niet zelf te bewegen. Alle gekheid op een stokje:de heuvels zijn daar natuurlijk wel wat anders dan we in Nederlandgewend zijn:

Wij vonden Hong Kong in ieder geval een erg leuke stad, waar enormveel te beleven is! Zo hebben we gegeten bij het goedkoopste Michelinsterrenrestaurant van de wereld (5 euro pp, 1 Michelin ster), hebbenwe gewandeld in de natuur, zijn we met de tram Victoria-peak opgegaan, hebben we een dagje tussen de wolkenkrabbers op het strandgelegen, zijn we een dagje naar gokparadijs Macau geweest, hebben welekker geshopt op allerlei straatmarktjes en hebben ons vooralvergaapt aan alle mensen. Oh ja, de High Tea in het Peninsula-hotelmocht er ook wezen.

Verder was Hong Kong ook het startpunt van onze terugreis over land.Vanaf hier is het trein, bus, auto, kameel of welk vervoermiddel danook, mits het over land kan reizen. Heerlijk voor San (niet meervliegen), heerlijk voor Bas (bijna alles wat een motor heeft),iedereen blij. Wat wil je nog meer?

Toet toet

2011-05-20T13:06:00.000+02:00

Zo rondreizend in Azië kom je er al snel achter dat wij als Nederlanders op het gebied van verkeer maar weinig gewend zijn. Met een enorme verkeerschaos bedoelen wij meestal een enorme file en feitelijk is een lange rij auto's die keurig op een rijtje stil staat op een mooi stuk asfalt weinig chaotisch te noemen. Wel vervelend uiteraard, maar niet chaotisch.

Dat is niet overal in de wereld zo. In de eerste maanden in Afrika hadden we al een voorproefje gekregen op de verkeerschaos, met brakke wegen, slechte chauffeurs en nog ellendigere voertuigen die soms letterlijk met touwtjes en plakband bij elkaar werden gehouden. Het enige voordeel is dat de meeste mensen in Afrika te arm zijn om een auto te kunnen rijden, dus blijft de chaos meestal beperkt tot je eigen vervoersmiddel en een kudde koeien die probeert over te steken.

In Azië is het echter letterlijk chaos op de weg, met extreem veel auto's, tuk-tuk's, brommers, fietsers en wandelaars die allemaal tegelijk hun eigen kant op willen. De enige verkeersregel die er lijkt te gelden is dat degene die het grootst is, ofwel het hardste geluid produceert, voorrang heeft. Uiteraard is voorrang een begrip dat vrij staat voor interpretatie.

In Myanmar (Birma) werd de chaos nog een stapje verder doorgevoerd. Niet alleen hebben ze daar vrijwel alleen maar auto's die minstens 30 jaar oud zijn en hangt er een constante wolk van uitlaatgassen op de drukke kruispunten, er werd ook nog eens van de ene op de andere dag besloten dat men niet meer links maar rechts diende te rijden. Wat is een land zonder af en toe een drastische verandering! Ineens hadden dus alle auto's en bussen hun stuur aan de verkeerde kant zitten. Dus nu hangt en schreeuwt iedereen uit zijn raampje en toeteren ze er op los om het andere verkeer te waarschuwen dat ze de bocht om komen denderen. Een gezellige bedoeling.

Hier in Vietnam wordt de chaos met name veroorzaakt door brommers. Duizenden brommers om precies te zijn! Ook hier lijken absoluut geen verkeersregels te gelden en ook tegen het verkeer in rijden of op de stoep is allemaal volledig geaccepteerd. Zolang je maar veel toetert naar iedereen die je passeert. Tel daarbij op dat ze heel goed zijn in het maken van ingewikkelde kruispunten waar makkelijk zes drukke wegen elkaar passeren en je snapt dat een straat oversteken een hachelijke onderneming is. Zoals mijn vriendinnetje Jules het omschreef: je doet een soort "Finding Nemo" versie van "Keep on swimming - Keep on walking" en steekt op hoop van zegen de straat over.

Bij gebrek aan auto's voor de meeste mensen wordt alles hier ook op de brommer vervoert. Hele gezinnen met 4 kinderen op 1 brommer is geen enkel punt en zelfs kleine baby's worden gewoon tussen het stuur en de volgende persoon ingeklemd. Ook een volledige winkelvoorraad vervoeren op de brommer daar draaien ze hun hand niet voor om. Uiteraard ook hier weer met medewerking van veel touw en plakband!

Bas en ik hebben ons in Hue ook op een gehuurde brommer in het verkeer gewaagd en dat ging verbazingwekkend goed. Uiteraard zaten we er wel maar met z'n tweetjes en zonder bagage op en zijn we dus naar Aziatische begrippen nog maar op een beginnersniveau. Maar als je verkeerschaos niet in je genen hebt meegekregen, dan moet je ergens beginnen!

Wildlife

2011-05-05T09:49:00.001+02:00

Bij het horen van de term 'Wildlife' denken veel mensen gelijk aan de grote jongens uit het dierenrijk: de olifanten, leeuwen, tijgers en dat soort beesten. En daar hebben we natuurlijk ook al best wel veel van meegekregen, vooral in Afrika. Iedereen die de foto's een beetje bekeken heeft weet dat wel.
Azië is echter een ander verhaal. Uiteraard heb je ook hier wat grote beesten zitten (neushoorns in Nepal, olifanten all over the place, varanen en orang-oetan's om maar eens wat te noemen). Tot nu toe is het echter het kleinere wilde leven wat vooral de aandacht vraagt hier: insecten. Zuid-Oost Azië grossiert in kleine stekende of bijtende vliegende beestjes. Met name in Laos. Het lijkt wel of alle muggen, motten, sprinkhanen en ander bijtend vliegspul zich in dat land verzameld heeft. Om even een indruk te geven, onderstaand beeld is van een tl-lamp ergens in het zuiden van Laos. En het is niet alsof dat de enige lamp was daar. Ieder object dat ook maar een klein straaltje licht gaf werd aangevallen door eenzelfde zwerm.

En dat was nog niet alles. Zoals de grote beesten in Afrika groter zijn dan in Azië, zo is het precies andersom met de kleine beesten. Het formaat van de gemiddelde kakkerlak is ongeëvenaard en zo troffen wij (wederom in Laos) een sprinkhaan aan van het formaat Jack Russel. Nooit geweten dat een sprinkhaan zo groot kon worden, maar zo leer je nog eens wat op reis, nietwaar? Foto is overigens niet van ons, maar om even een indruk te geven

Tropische paradijsjes

2011-04-27T13:34:00.000+02:00

Na bijna 8 maanden reizen in Afrika en Azië zijn wij het er wel over eens dat ons hart toch net iets meer in Afrika ligt dan in Azië. In de eerste 2 maanden in Azië hadden we gek genoeg ook een klein beetje last van heimwee naar Afrika. Maar: er is toch ook een heel groot voordeel van Azië ten opzichte van Afrika. De tropische stranden!

In de zuidelijke helft van Afrika die wij tot nu toe gezien hebben is het aantal echt mooie en zwembare stranden toch vrij beperkt. Zanzibar is uiteraard wel een uitschieter en verder zijn er wat mooie plekken in Mozambique en Kenia. Maar aan de andere kant van het continent is de zee ijskoud en in Namibië liepen wij zelfs in het zomerseizoen, toen het nota bene 40 graden was in de woestijn, met een winddichte jas en haar dat alle klanten op vloog aan het strand. Dan is er natuurlijk ook nog Lake Malawi, met wat prachtige eilandjes erin. Maar op de meeste plekken vanaf het vasteland kun je niet zwemmen vanwege de nijlpaarden die nogal territoriaal zijn. En op de eilandjes zwommen we gek genoeg ook niet geheel op ons gemak, hoewel de eigenaar van de strandtent er toch vrij zeker was dat de lokale krokodillen er alleen na zonsondergang kwamen zwemmen.

Nee, dan Azië. Onze eerste week zaten we al direct op de tropische stranden van Krabi en Ko Phi Phi, met zijn mooie lagunes en de archipel voor de deur. Helaas was dat wel midden in het hoogseizoen, waardoor de 500 andere toeristen die naast je zitten het toch net iets minder idyllisch maken. Maar daar even doorheen kijkende was het er prachtig.

Daarna is het eigenlijk alleen nog maar beter geworden. Onze favoriet is overduidelijk de Filipijnen, waar je zoveel eilandjes met tropische stranden hebt, dat het geen enkel probleem is om er een eilandje de hele dag geheel voor jezelf te hebben. Zeker niet als je zelf met je kano in de archipel op ontdekking gaat naar je eigen verlaten privé-eiland zoals wij deden. Een hoog Blue Lagoon gehalte! Natuurlijk dan wel met een 's ochtend bij de lokale bakker in het dorp gekochte lunch en drankjes, want we gaan natuurlijk niet met een zelf in elkaar geknutselde bamboespeer staan vissen.

Ons eigen privé-eiland (zie dat mooie stukje witte zand!):

Na al dit 'afzien' in de Filipijnen bleken gelukkig ook Maleisisch Borneo en Indonesië zo hun eigen pareltjes van tropische plekjes te hebben. Zo hebben we op Bali gesnorkeld in een waar paradijs van koraal en bont gekleurde vissen (en nee, Bas kan nog steeds niet zwemmen met flippers. Lopen bleek ook al vrij lastig, ik heb de hoop dus opgegeven.....). En huurden we op Lombok een paar dagen een scooter om van het ene witte en verlaten strand met palmbomen naar het andere te rijden.

Jullie snappen nu ook gelijk waarom we zo lang hebben gedaan over deze nieuwe blog update, we waren te druk met de zon, zee en tropische strandjes!

Dutch, The Netherlands or Holland?

2011-03-31T10:56:00.002+02:00

As we have travelled for almost 7 months already, there are a few things that are the same, no matter in what country or continent you're in. Coca-cola for instance, or a Big Mac. However, on a more personal note, there seems to be a global confusion about who we (the Dutch) really are. Off course, all Dutch are used to the fact that most Americans seem to think that Amsterdam is the capital of Denmark or the coast-line of Germany, and the word Dutch is often used in some non-flattering way (dutch treat, dutch oven). But, it's beyond that. Even custom officials seem to be confused when we enter a country. We come from The Netherlands, but we also frequently use the term "Holland". But than we write down "Dutch" as a nationality on our immigration form. The same goes for the language. Why is it called "Dutch" and not "Netherlands" or something similar? This much names for the same people and language is just a little bit too much for most non-Dutch.
So, in order to create some order amongst the chaos, I'll try to explain. And because it's mostly the non-Dutch that are confused (mostly, not always), I'll try to explain in English as well.

Well now, let's start with the easy part. Holland is a province within the country of The Netherlands. In fact, Holland doesn't really exist. There is a North-Holland province and a South-Holland province. Both of which contain the majority of the people of The Netherlands. Speaking of which, The Netherlands consists of 12 provinces in total.

So why doe we still use Holland? Especially when it come to soccer? And although there must be a million scientifically correct reason's, I must be honest: most likely it is because of the bad English pronunciation of most Dutch people. The 'th' in The Netherlands is too difficult to pronounce for some, so they use Holland in stead. It's shorter, and more easy to shout when you're standing in a stadium filling yourself up with beer because your country is losing the World Cup Final....again.

Then, there is the Dutch thing. That has to do with our language, which existed a few centuries before our country came into being. People in this region started speaking a different language than the at that point popular Frankisch (of which German evolved). And they called the language Dutch, which is similar to Dietz (old German). So in short, our language and people were called Dutch before our country officially became The Netherlands.

So, there are multiple names for the same people from one country. And they use a different name for their language and nationality. And we're not sorry about it to be honest. It even comes in handy at some point. While on Sabah, we stayed with a local familiy in their ramshackled house. It was a lot of fun, and when asked which country we are from, our host felt relieved. Minutes before that, he was telling us about a local species of monkey, which is called: The Dutch Monkey. Apparantly, the animal bares some resemblence to the Dutch colonists and therefor locals have given it this famous nickname.

I don't see why to be honest ;-) Anyway, our host was happy we were from the Netherlands, not from the Dutch. Off course, we did not really feel the urge to give the man a lecture on Dutch history.

And although genetically mankind has more resemblence to the Chimpansee, the're is only one monkey that bears a stunning resemblance to us, whether Dutch or non-Dutch. It is even called 'man of the forest' in the local language. But most people know it as the Orang Utan. Having seen a huge bunch of all kinds of monkeys in Africa, including Chimps, I admit I was a little blasé about it beforehand. But when riding a boat through the wild jungle or even walking around in the sanctuary in Sepilok, seeing them from up close and personal is quite the experience. It is something really, really impressive. It's just like looking in the eyes of one of our ancestors. It even made me think of some of my friends and old colleagues, or is that just me?

administratie-frustratie

2011-02-27T12:41:00.001+01:00

Vandaag zijn we 176 dagen onderweg! Dat betekent dat we zo ongeveer halverwege onze reis zijn en het spreekwoordelijke aftellen alweer gaat beginnen..... Nu zijn wij al een half jaar aan het genieten van de zon en jullie in Nederland zijn ons ongetwijfeld al een half jaar vreselijk aan het missen. Echter, niet iedereen in Nederland had nou precies door wat we aan het doen waren. En dan doel ik met name op een aantal Nederlandse instanties, die het klaarblijkelijk vreselijk ingewikkeld vinden dat wij een jaar lang in zonnigere oorden vertoeven.

En dit ondanks de goede voorbereidingen! Ik was al ruim voor ons vertrek begonnen met het bellen van instanties om na te vragen hoe was alles moesten regelen. En ik zeg hier specifiek 'ik', aangezien Bas van mij geen contact meer mag hebben met welke klantenservice dan ook. Hooguit als het om iets onbenulligs gaat voor hemzelf, in welk geval het echt hilarisch is om getuige te zijn van het gesprek tussen Bas en de arme callcenter-medewerker. Hij krijgt namelijk gegarandeerd ruzie met ze, om wat voor reden dan ook. Dus, om te voorkomen dat wij overal op een zwarte lijst komen te staan, doe ik voortaan alle telefoontjes. Daarbij is Service binnen mijn werk als CRM Consultant mijn specialisatie, dus ben ik zeer bekend met de wereld van de klantenservice..... dat zou dus een makkie worden!

Tja, verkeerd gedacht dus! Mijn vader, die enigszins schoorvoetend toestemde met ons voorstel om de administratie bij te houden in onze afwezigheid, onderhoudt als gevolg hiervan sinds een half jaar erg warme contacten met allerlei Nederlandse instanties. Omdat wij hem eeuwig dankbaar zijn voor de vreselijke taak die wij hem hebben achtergelaten EN om jullie in het koude Nederland eens een verhaal te geven over dat ene detail van ons jaar reizen dat NIET 'rozegeur en bloemetjes' ;-) is, hier even een relaas over onze administratie-frustratie:

Om te beginnen bij onze ziektekostenverzekering. Ik dacht zelf zo slim te zijn geweest om niet 1 keer, maar 2 keer te bellen naar onze verzekering om na te vragen wat wij moesten regelen als wij een jaar uitgeschreven zouden zijn uit Nederland. Tot 2 keer toe kreeg ik het advies om ons af te melden en een alternatieve verzekering te zoeken speciaal voor lang-reizende mensen. Zo gezegd, zo gedaan. Echter, tot afgelopen december aan toe bleven ze de maandelijkse kosten van onze rekening afschrijven. Na herhaaldelijk bellen kwam mijn vader erachter dat onze opzegging nog niet was verwerkt, maar dat wij niet moesten wanhopen: de planning was dat ze rond eind november bij de berg correspondentie aan zouden komen die eind augustus aan ze was verstuurd! In december was het moment dan eindelijk daar dat wij officieel waren uitgeschreven. Echter, niet nadat ze nog even hadden gedreigd met een boete: "Nee, bij een uitschrijving uit Nederland is de verzekering nog gewoon geldig hoor, dus u heeft onrechtmatig opgezegd". Gelukkig heeft mijn vader niet de callcenter-skills van Bas en werd de boete ingetrokken. We kregen zelfs, na nog enkele malen bellen, de gevraagde e-mail bevestiging dat wij ons na terugkomst weer zonder problemen in konden schrijven! Na onze uitschrijving kwam helaas nog een stroom verrekeningen op gang waar geen touw aan vast te knopen was en waar ze zelf helaas ook geen wijs uit werden. Eerst kregen we geld terug, maar direct daarna werd er ook een incasso gestuurd omdat we iets niet betaald hadden. Met een dreigement dat als we niet op tijd betaalden, dat we dan uit de verzekering zouden worden gezet. Schokkend!

Onze sportschool hanteerde eenzelfde beleid aangaande onze uitschrijving en beweerde dat we nog 3 maanden langer lidmaatschap moesten betalen. En dit ook weer ondanks hun eigen advies van 3 maanden daarvoor, dat wij op de dag van uitschrijving uit Nederland met ons bewijs daarvan in persoon moesten komen opzeggen.

En wat waren wij blij met onze bank, die in de internetbankier-applicatie ook een storneer knop heeft zitten! Omdat ik eerder tijdens een lange reis problemen had gehad met mijn vorige bank (nadruk op 'vorige'), die mijn bankpas per ongeluk had geblokkeerd en deze niet wilde deblokkeren als ik niet in persoon kwam opdagen in Rotterdam, hadden wij mijn vader gemachtigd voor onze bankrekeningen. We waren nog geen maand weg of er kwamen 3 gloednieuwe bankpassen voor mijn vader binnen. Er was ook alvast 10 euro per stuk afgeschreven van onze rekeningen. Terwijl wij toch duidelijk hadden aangevinkt dat bankpassen voor de gemachtigde niet noodzakelijk waren. "Oh ja, dat is niet helemaal goed gegaan, we gaan het terugdraaien". Verrassend genoeg herhaalde dit patroon zich afgelopen januari weer. "Oh ja, dat is voor het nieuwe kwartaal ook niet goed gegaan, we gaan het weer terugdraaien". Wij zijn nu al benieuwd naar het komende kwartaal!

En dan was er nog de Belastingdienst..... Nu had ik eerder met dit bijltje gehakt, dus ik was voorbereid! Ook op het feit dat de Belastingdienst zo vooruitstrevend is als de gemiddelde Afrikaanse bus, zodat ze het anno 2011 nog steeds niet voor elkaar krijgen om mensen in het buitenland via de elektronische weg aangifte te laten doen. Ik had dus netjes met 'mijn' Rotterdamse belastingkantoor gebeld om een alternatief postadres in Nederland door te geven, zodat wij gemakkelijk een papieren belastingformulier zouden kunnen aanvragen. Op advies van de beste man schreven wij vervolgens onze adreswijzigingen op 2 aparte brieven, met allebei onze eigen handtekening eronder. Ook al kon de beste man zien dat wij 2 dagen daarvoor getrouwd waren (indrukwekkend snel van de gemeente, echter geen felicitaties van de beste man aan de telefoon), "stuur het voor de zekerheid toch maar op 2 aparte brieven hoor, dan gaat het zeker goed!". Vol goede moed belde mijn vader dus begin januari op onze formulieren te bestellen. Het idee was namelijk dat hij ze eind maart mee zou kunnen nemen als mijn ouders ons in Indonesië komen opzoeken, zodat wij heel verantwoord op tijd onze belastingaangifte zouden kunnen insturen. En belangrijker: omdat we geld terug gaan krijgen, omdat we een deel van het jaar niet hebben gewerkt :-) Mijn formulier bestellen ging prima, maar Bas bleek 'status on-adresseerbaar' te zijn. Ondanks dat onze adreswijzigingen in dezelfde enveloppe waren verstuurd (ook weer op advies van de belastingdienst zelf!), was die van Bas helaas niet aangekomen. De enige oplossing was opnieuw versturen, 8 weken wachten op verwerking en dan nogmaals bellen om het formulier te bestellen. Oh ja, en dan ging het ook 8 weken duren voordat het bezorgd zou worden.

De conclusie van dit relaas is dat wij mijn vader minstens een dag relaxen in een Balineese spa verschuldigd zijn. En dat het maar goed is dat ik geen ontslag heb genomen van mijn werk, want zo te merken is er nog een hoop werk te doen op het gebied van klantenservice!

Myanmar

2011-02-18T04:36:00.001+01:00

Als klein jongetje heb ik regelmatig de zomervakantie met mijn ouders en broer in Frankrijk doorgebracht. En alhoewel er natuurlijk ook wel Fransen waren, herinner ik me dat er vooral veel Nederlandse kinderen waren. Waar we ook zaten, altijd waren er wel Nederlandssprekende kinderen om mee te spelen. Wat bij mij dan weer de vraag opriep: Als wij Nederlanders in Frankrijk op vakantie gaan, waar gaan Fransen dan naartoe als ze vakantie hebben? U begrijpt, ik was vroeger nogal een bijdehand kind. Maar, een kleine 20 jaar na dato heb ik dan eindelijk mijn antwoord: ze zitten hier, in Myanmar! Werkelijk, het stikt hier van de Fransen. Alhoewel, relatief gezien dan. Zoveel toeristen zijn er ook weer niet natuurlijk. Het aantal visa dat per dag wordt afgegeven is nog steeds gelimiteerd door de overheid, en op de bonnefooi naar de grens gaan doen niet heel erg veel mensen. Maar toch, van alle toeristen is toch zeker 80% Frans.

Uiteraard is niemand geïnteresseerd in hoeveel Fransen hier precies zijn. Iedereen is waarschijnlijk vooral benieuwd naar hoe Myanmar is. Het is toch immers een soort van onbetreed gebied voor veel mensen. En na bijna 3 weken in het land zelf ben ik er ook nog niet helemaal uit wat ik er van vind.

Toegegeven, Bagan is prachtig en haast surrealistisch om te zien. Pagodes, ruïnes en tempels waar je maar kijkt. En de meeste mag je op en in, wat ik met mijn nieuwsgierigheid altijd erg kan waarderen. Het voelt een beetje alsof je in een kasteel rondloopt en net die deuren open doet waar de tour juist voorbijloopt. Ook het Inle-meer mag er zijn, zeker als je er een drie-daagse trektocht in de bergen doet. Lopend over velden, slapen bij monniken. Dat zorgt er wel voor dat je wat dichter bij de gemiddelde bevolking komt. En die zijn buiten de steden vrijwel altijd erg leuk. Veel mensen zijn oprecht geïnteresseerd in toeristen en willen graag een praatje maken of op de foto. En dan vooral erg lachen als ze het resultaat van de foto op een schermpje zien.

Maar er zijn ook mindere kanten. Yangon is verstopt met auto's, brommers en half uit elkaar vallende traktortjes die de meest vieze luchten uitstoten. En na een gedwongen verblijf van 4 dagen in je hotelkamer in Mandalay wegens voedselvergiftiging, is van de tropische allure die in haar naam verstopt zit ook niet veel meer over. Niet dat die allure er op straat wel uit komt trouwens. Mandalay is één van de meest vervuilde steden die we tot nu toe zijn tegengekomen. Kortom, een land met positieve kanten, maar zeker ook negatieve (had ik de regering al genoemd in dat opzicht?). Twijfel je of je moet gaan? Denk dan echt even goed na wat je er uit wilt halen, en of je er mee kunt leven dat een gedeelte van je geld naar een niet zo frisse overheid gaat. Maar als je gaat, ga dan snel de grote steden uit en de rest van het land in. Dat is Myanmar op z'n mooist.

4 maanden Afrika in 3,5 minuut (met muziek!)

2011-01-24T15:32:00.006+01:00

Onze 4 maanden Afrika in cijfers

2011-01-20T16:06:00.001+01:00

Nu we Afrika uit zijn, is het wel leuk om even terug te kijken naar hoe het ook alweer was. Sommige dingen lijken immers alweer behoorlijk lang geleden. En aangezien we in ons reisgezelschap een absolute excel-nerd hebben zitten (nee, niet ik), kunnen we dat terugkijken gelukkig doen aan de hand van een berg statistische gegevens. Dus, 4 maanden Afrika in cijfers ziet er als volgt uit:

132 overnachtingen, waarvan: 60 keer in een tent, 2 keer op een (ietwat dubieuze) boot, 1 keer in de nachtbus, 1 keer in het vliegtuig en 68 keer verspreid over 30 verschillende kamers
2 eigen tenten (eerste ingeruild na twee maanden kamperen)
0 keer gedacht "waar zijn we in godsnaam aan begonnen?" (voor zowel bruiloft als reis)
19780 afgelegde kilometers (bij benadering)
18 lange ritten in een grote bus
16 lange ritten in een minibus (dagvervoer uitgezonderd)
9 lange ritten in een taxi
0 keer ruzie (echt waar!), hooguit dat we elkaar af en toe enigszins irriteren
5 verschillende huurauto's
2 nieuwe Britse vrienden
27 gelezen boeken
2031 foto's (na selectie van ongeveer 4500 gemaakte foto's)
1 beurs stuitje
2 zere knieën
3 sneeën in dezelfde duim
5 per ongeluk ergens achter gelaten spullen
3 kapotte broeken
9 nieuw aangeschafte kledingstukken
20 blogposts (inclusief deze)

Pas op: dieren!

2011-01-12T08:40:00.000+01:00

In de afgelopen twee maanden hebben wij voornamelijk door het zuidelijke deel van Afrika gereisd met onze eigen huurauto. Een enorme luxe na al die weken afzien in brakke busjes en stinkende boten. Echter, dit deel van de wereld is iets minder druk bevolkt dan ons gezellige Nederland en dus kom je onderweg nog wel eens wat mooie natuur en dus ook dieren tegen. Hier wordt dan ook meestal uitvoerig voor gewaarschuwd door de lokale verkeersdienst:

Nu kan ik jullie het blijde nieuws brengen dat wij geen van bovenstaande dieren tussen de koplampen van de Polo hebben ontvangen. Vooral over het ontwijken van de nijlpaarden waren wij uiterst content.

Helaas is niet alle dieren dit blijde lot geschonken, aangezien wij (lees: Bas) op de valreep nog wel even een hele mooie tropische vogel heeft doodgereden. En dat midden in het Kruger park, met een maximum snelheid van 50 km/uur. Zie hier een foto van een (nog) levend exemplaar:

Nu moet ik zeggen dat de vogel in kwestie zelf niet zo heel slim was, door toch iets te dicht bij onze wielen een duikvlucht te nemen. Bas vond het echter wel nodig om in het volgende half uur uitgebreid te benadrukken dat hij, buiten het kleine detail van het doodrijden van de vogel, toch een bijzonder goede chauffeur is. En ja, dat hij eerder ook al eens een kat had doorgereden, maar dat was ook bijzaak.
Ondertussen zit meneer wel verdacht vaak zuchtend en steunend naast mij op de bijrijdersstoel, omdat ik zogezegd veel te onbehouwen rijd en hij bang is dat ik de auto schade zal toebrengen. Dat doe ik (bijna) nooit (1 x een pilaar over het hoofd gezien in de parkeergarage....), maar ik heb nog nooit een dier doodgereden!

Vis moet zwemmen, ik niet

2011-01-09T13:06:00.002+01:00

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik niet van een bord vol vis hou. Van een een bord met slechts een klein beetje vis ook niet trouwens. Daarnaast weet iedereen die mij een beetje kent dat ik af en toe een beetje stoer doe en nooit snel toegeef dat ik ergens bang voor ben. En toegeven dat ik iets niet kan? Dat zal ik vrijwel nooit doen, zeker niet als ik net "Eigen huis & Tuin" heb gekeken. Alhoewel de meeste mensen daar dan ook wel weer vrij makkelijk doorheen prikken, zeker sinds de speech van Ivo op ons huwelijk (nog bedankt daarvoor). Maar per vandaag zal ik er dan maar eerlijk voor uitkomen: ik kan niet zwemmen met flippers aan. En ook levende vis is niet aan mij besteed. En dat is nog mild uitgedrukt. Hoe dat komt? Dat zit zo:

De afgelopen dagen hebben we in Mozambique doorgebracht. En aangezien de hoofdstad Maputo nou niet echt het toonbeeld was van cosmopolitische metropool, hebben we de bus genomen naar het strand bij Tofo. Tofo zelf is ook niet veel bijzonders, maar het strand doet erg aan dat van Zanzibar denken. Aangezien dat vier maanden geleden ook erg goed beviel, leek het ons een veilige keuze om heen te gaan.

Eenmaal aangekomen in Tofo, bleek dat onze verblijfplaats ook een duikschool omvatte. En laat het stuk zee buiten Tofo nu net dé spot zijn om walvishaaien te spotten. Voor degenen die de laatste tijd niet naar National Geographic hebben gekeken, de walvishaai is de grootste vis ter wereld. Een gemiddeld exemplaar is 7 tot 8 meter lang, met uitschieters naar 18. Kortom, een flinke jongen die leeft op plankton en met een voor haaien verrassend goed humeur, zodat ernaast snorkelen prima kan. Vrijdag was het dan ook zover. San en ik klommen met een paar anderen in een speedboot en schoten door de branding heen op zoek naar een uit de kluiten gewassen visstick.

En om maar meteen met de deur in huis te vallen, we hebben helaas niet een walvishaai van dichtbij ontmoet. Wel eentje gezien, maar terwijl iedereen nog zijn of haar flippers probeerde aan te doen in de behoorlijk heftig schommelende boot (ondergetekende voorop) vond Moby Dick het wel weer genoeg en verdween in de diepte. Wel zijn we een aantal andere beesten tegen gekomen. Dolfijnen bijvoorbeeld. En een stuk vis dat me heeft overtuigd dat vis echt niet iets voor mij is, dood of levend: een manta-ray.

Op zich zijn het onschuldige beesten, die manta-rays. Degene die ik ben tegengekomen zal dat ongetwijfeld ook zijn. Alleen kwam dat beest dus recht op me af. En dan zijn ze toch best groot (2-3 meter breed). Te groot wat mij betreft. Ik geef eerlijk toe dat het beest zelf helemaal niets misdaan heeft, behalve in een rechte lijn door de zee zwemmen. Helaas had ik de pech, of het geluk, of de onkunde, om net op diezelfde lijn uit de boot te springen. Zo ongeveer een meter voor het beest zelf. En dat is behoorlijk dichtbij. Om een referentie te geven van de nabijheid van Ray: de Franse dame die ongetwijfeld dacht dat het een goed idee was om naast mij in het water te springen gilde het letterlijk uit. Na 5 minuten met mij in de boot dacht ze natuurlijk dat ik één of andere duikgod was (een snorkel staat me ook uiterst goed). Wist zij veel. En nee, ik gilde zelf uiteraard niet. Er zat namelijk een plastic pijp in mijn mond waarmee ik probeerde naar adem te happen. Die pijp voorkwam dat het geluid dat ik probeerde te maken (OH F##K!!!!) het ook echt tot aan de oppervlakte haalde. De manta zelf dook uiteraard heel soepeltjes onder ons door, en verdween uit het zicht, achtervolgd door een groepje flippende bleekscheten. Dezelfde groep als die in onze boot zat, -1 persoon. Ik. Naar het nu blijkt kan ik namelijk helemaal niet zwemmen met flippers aan. Ik dreef dan ook nog gewoon op ongeveer dezelfde plek als waar ik 5 minuten daarvoor begonnen was met zwemmen. Ik kwam echt niet vooruit, wat ik ook probeerde. Waarom het mij niet lukt weet ik niet precies, maar ik hoor San nog zeggen: gewoon je benen bij elkaar houden en trappen.....juist.

Enfin, de rest van de boottocht was er geen vis, hooguit een demonstratie van mijn kant van iets wat nog het meest op puppyzwemmen leek. De conclusie van vandaag is dan ook even simpel als oprecht, als ongewoon voor mijn doen: ik hou niet van vis, zwemmend of op mijn bord. En voor hele grote zwemmende grote vis ben ik geloof ik zelfs een beetje bang.... En het belangrijkste: met flippers aan zwemmen kan ik niet. Misschien dat eigen huis en tuin er een aflevering over kan maken?

Kerst in de tent in Afrika

2010-12-25T21:20:00.000+01:00

Allereerst: fijne kerstdagen iedereen! Wij vieren de kerstdagen dit jaar in het zonnige Zuid-Afrika. En dat is niet heel vervelend. Want zeg nou zelf: kerst in je korte broek in de zon is gewoon een stuk leuker dan in een winterjas in de dikke sneeuw.

Kerst blijkt in het zuidelijke deel van Afrika erg populair te zijn. Dat merk je zo ongeveer al vanaf begin oktober, als alle ondernemers hun slingers, kerstballen, nepsneeuw, CD's met kerstliederen en levensgrote kerstmannen tevoorschijn halen en hun winkels versieren alsof hun leven er vanaf hangt. Eigenlijk zijn wij dus al sinds oktober helemaal in de kerstsferen, in tegenstelling tot in Nederland waar je je eerst 2 maanden door alle Sinterklaas activiteiten en snoepgoed heen moet worstelen, waarna kerst een beetje een zielige afterparty wordt.

Nu ben ik niet normaal gesproken niet echt een kerstfan, maar blijkbaar zorgt het zon & korte broek aspect van deze kerstdagen ervoor dat zelfs mijn kersthart ontdooit. In Rotterdam probeerde Bas mij er al 2 jaar van te overtuigen dat wij ook een kerstboom (en dat wel een echte, geen nep!) moeten, compleet met ballen, engelen, lichtjes en slingers. Hier vond hij echter alle kerstversieringen zo vreselijk lelijk dat ik hem er geen seconde over heb gehoord. Dus ben ik er maar op los gegaan!

En ik moet zeggen dat ik me nog heel erg ingehouden heb. In eerste instantie was ik namelijk vooral enthousiast over de nepsneeuw. Die heb ik uiteindelijk maar niet gekocht, vanwege het feit dat de waterdichtheid van onze tent dan misschien wel eens als sneeuw in de zon zou kunnen verdwijnen. Uiteraard had de optie er nog geweest om van die leuke sneeuwhoekjes te maken in de zijramen van onze huurauto. Maar ook dat idee is vanwege praktische redenen gesneuveld. Omdat het hier vrij warm is doe je nog wel eens je ramen naar beneden en dat leek mij de sneeuwhoekjes geen goed te doen. Sterker nog: waarschijnlijk zouden de gehele sneeuwhoekjes in 1 keer in je schoot vallen zodra je het raam open zou doen. Gebeurt mij met echte sneeuw namelijk ook altijd! Een vrolijke kerstbel op de voorruit heb ik maar niet voorgesteld, dat had van Bas toch niet gemogen. Vast iets met veiligheid en onbelemmerd zicht ofzo....
Uiteindelijk heb ik dus alleen een kerstbal (met glitters en ingebouwde kerstbel, fancy!) en een rood/gouden slinger gekocht, die de afgelopen weken afwisselend dienst deden als autoversiering en tentversiering. Vooral in de tent is dat een groot succes kan ik zeggen. Omdat onze tent niet zo groot is, worden wij elke ochtend wakker met de kerstslinger in ons gezicht zodra we rechtop gaan zitten. Met een slaperig hoofd en allebei -6 aan beide ogen lijkt het dan net alsof er een groot harig beest in je gezicht hangt (paniek). "Oh nee, het is de kerstslinger maar" (opluchting), "Oh ja, het is bijna kerst" (vrolijkheid!), "Oh ja, wij hebben kerst in de zon!" (euforie!!). De kerstbal draagt vervolgens nog een stukje extra bij aan deze vreugde doordat je (lees: Sandra) er elke dag je hoofd aan stoot waardoor die heel feestelijk de gehele dag onder de glitters zit!

Kortom: wij vermaken ons prima hier met kerst! We hebben zelfs een heus kerstontbijt met familie gehad. Weliswaar niet met onze eigen familie, maar met de familie van de Zuid-Afrikaanse vriendin van een vriend en oud-collega van ons, die er dan verder zelf niet bij waren want die wonen in Nederland (volg je het nog?). Die familie was heel toevallig op vakantie in hun vakantiehuis in hetzelfde dorpje als waar wij op dat moment waren. We hadden de beste mensen nog nooit eerder gezien, maar desondanks was het super gezellig en konden we pardoes blijven logeren in een bed met een echt matras (hemels na 2 maanden op een luchtbedje in de tent!). Met de beste wensen, een dikke knuffel en een schaal met kerstpudding op schoot zijn wij vandaag weer verder gereisd naar onze volgende bestemming in de bergen, waar we morgen op tweede kerstdag een mooie wandeling gaan maken. Een kerst in de Zuid-Afrikaanse zon, we kunnen het iedereen aanraden!

PS. Een ieder die zich ietwat zorgen maakt over mijn kerstenthousiasme: wees gerust. Volgend jaar in de Nederlandse kou ben ik vast weer mijn oude 'kerst-is-suf'-zelf. En is Bas vast dolgelukkig met zijn echte kerstboom met ballen, engelen, lichtjes en slingers.

Hippies

2010-12-24T08:59:00.001+01:00

Zuid-Afrika is een bijzonder land. Bijzonder mooi, en per gebied bijzonder verschillend. Als je een dagje achter het stuur zit, rij je door zoveel verschillende landschappen dat je soms goed je best moet doen om te herinneren of je nog wel op de goede weg aan het rijden bent. Erg leuk dus.

Naarmate we richting het oosten reizen, beginnen wel een paar verschillen op te vallen met het westen van Zuid-Afrika. Zo is het gebied rond Kaapstad behoorlijk rijk in vergelijking met de rest van het land. En dus zijn de wegen beter, zijn er meer en betere supermarkten, en lijkt het ook alsof de bevolking veel meer gemixed is dan in de rest van het land. Maar een verschil is toch wel heel erg opvallend: de hippies.

Het blijkt dat zo ongeveer ieder backpackershostel/camping ten oosten van Kaapstad gerund wordt door hippies. En dan niet van die zachtzinnige halfzachte hippies die je af en toe in Nederland ziet, met een bloemetjesrok, hoedje van stro terwijl ze in het aangeharkte park netjes bier uit het flesje drinken. Nee, dit zijn de echte die-hards met shaq onder de armen, dreads, tye-dye kleren in minstens twee maten te groot, rinkelende enkelbandjes en een ietwat vage blik in de ogen terwijl ze roepen "Peace Man". Stuk voor stuk ieder hostel waar we de afgelopen twee weken gezeten hebben waren er bergen met hippiesl. De tent werd altijd gerund door hippies, en had veel hippie-bezoek. U begrijpt, ik voelde me als een vis in het water.

Iedereen die mij een beetje kent weet dat ik niet vies ben van een soms wat voorbarig waarde-oordeel links en rechts. En ik moet eerlijk toegeven, ik heb goed mijn best moeten doen om me een beetje in te houden hierboven. Toch blijven er een aantal vragen in mijn hoofd rondhangen. Mocht iemand een hippie kennen, ik ben erg benieuwd naar de antwoorden. Ik zal mijn beredenatie er voor het gemak vast even bij zetten:

Wordt de wereld er echt beter van als jij je haar niet wast (antwoord: nee!)? Er is tegenwoordig ook gewoon shampoo die niet op dieren is getest, vrij is van chemische troep en vast ook wel biologisch afbreekbaar. En om de fles te compenseren plant je eens per week een nieuw boompje (nee, geen wietplant). Met het niet wassen van je haar ga je echt de wereld niet redden!
Over de wereld redden gesproken, hoe denk je dat voor elkaar te krijgen als je de godganse dag stoned op je reet ligt? Het is niet alsof je dan geen 'ecologische' footprint achterlaat. Je zit immers onderuitgezakt op een bank (hoe denk je dat die bank daar gekomen is waar jij nu zit? En waar zou hij toch van gemaakt zijn...) En laten we het maar niet hebben over de hoeveelheid CO2 die je uitstoot per joint.
Het is goed dat iedereen geattendeerd wordt op het besparen van water. Maar is het niet ietwat hypocriet om in het toilet een bordje op te hangen dat je je #1's niet door spoelt om water te besparen, en vervolgens wel gewoon vrolijk de waterpijp rond te laten gaan? Bovendien, je pis niet doorspoelen bespaart geen water. Het eerste wat de bezoeker na jou doet, is namelijk het toilet doorspoelen omdat niemand graag in de zeik van een ander staat te pissen. Zeker als die bezoeker geen hippie is.
Verbeter je de wereld door je afval niet op te ruimen? (antwoord: wederom nee!) Ook ecologisch afval is nog steeds...... juist: afval. Daarbij gedijt een compostbak erg goed als er een verschillende mix in zit van composterende dingen.
Er bestaan tegenwoordig ook biologisch afbreekbare schoonmaakmiddelen, schoonmaakazijn bijvoorbeeld. Denk je nu echt dat het water bespaart als je gewoon helemaal niet schoonmaakt? Mensen gebruiken vervolgens veel meer water in de douche (om hun douche schoon te maken voordat ze douchen), wat ook niet goed is natuurlijk. Hetzelfde geldt ook voor de keuken (alles twee keer afwassen: voordat je het gebruikt, en nadat je het gebruikt).
Tot slot, leuk dat je zelf je kleren kan verven met rode bietenrasp. Maar los van de vraag of een Italiaan het als mode zou bestempelen, hoeveel water gebruik je wel niet bij het zelf verven? Is dat niet ineens erg omdat het natuurlijke kleurmiddelen zijn? Kortom, ga naar de winkel en koop wat modieus van Kuychi, Kyuchi of hoe dat merk ook alweer heet.

Uiteraard wil ik niemand voor het hoofd stoten met bovenstaande vragen, maar mocht iemand zich toch beledigd voelen: peace man!

Het goede leven

2010-12-14T09:31:00.000+01:00

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: we zijn in Zuid-Afrika en het is echt een feestje! Een eet- en drink feestje om precies te zijn. Hoewel de landschappen er overigens ook erg mogen zijn, maar dat terzijde. Na weken van voornamelijk rijst met bonen en Afrikaanse biertjes, is Zuid-Afrika een culinair feest met fantastisch eten en nog betere wijnen. Het gebied rondom Stellenbosch en Franschhoek was het hoogtepunt van dit culinaire genieten, waardoor we er net even iets langer zijn blijven hangen dan we hadden gepland :-)
Iedereen die van lekker eten en wijn houdt moet echt een keer naar Zuid-Afrika komen! Het enige nadeel is dat je eigenlijk een auto nodig hebt om de mooie wijngaarden in het wijngebied te bezoeken voor een (vaak gratis) wijnproeverij, wat uiteraard discussie oplevert over wie de bob moet zijn. Aangezien wij de afgelopen weken veelal samen met een Engels stel reisden, hadden wij maar liefst 4 personen om uit te kiezen. En gek genoeg hadden de dames wijselijk hun mond gehouden toen de auto een week eerder werd gehuurd en besloten moest worden welke personen als bestuurder zouden worden aangemerkt! Elke dag reden wij dus rond een uur of 11 (ja, zelfs in het hart van het wijngebied vonden wij dat er wel minsten 2 cijfers in de tijd moesten zitten om aan de alcohol te gaan....) naar de eerste wijngaard voor een proeverij. En om een rondje te wandelen op de vaak prachtige estates die aan de wijngaard zijn verbonden. Daarna op naar een tweede wijngaard voor nog een proeverij en om gelijk maar een flesje wijn te kopen voor bij de lunch. En na een heerlijke lunch in de tuin van de wijngaard vertrokken we dan voor een derde proeverij. De lekkerste wijn van de dag kreeg de eer om 's avonds bij een kaasplankje nog eens extra genuttigd te worden. Tja, het leven in Zuid-Afrika is echt afzien.....

Inmiddels hebben we gisteren afscheid genomen van onze reisgenoten en zijn we ook uit het wijngebied vertrokken. Aan alle mooie dingen komt helaas een einde.... Althans, op het moment dat ik dit type kijk ik uit over een mooie vallei met bossen en een waterval, met bergen in de achtergrond en de zon die heerlijk schijnt. De komende 3 weken reizen we rond in onze nieuwe gehuurde Hyundai i20 en hebben we nog vele mooie bestemmingen in het vooruitzicht. Wat zei ik ook alweer? Oh ja, het leven in Zuid-Afrika is echt afzien.....

Meer foto's van Zuid-Afrika kun je vinden op: http://www.flickr.com/photos/sandrastravels

Van Oude Duitsers en Mooie Grond

2010-12-01T17:38:00.002+01:00

Als je niet van landschappen houdt, ga dan vooral niet naar Namibie. Is het wel je ding, dan is het echt een must-see! Althans, dat is mijn uiteraard beperkte, mening over Namibie. Oh ja, je hebt ook wel een rijbewijs nodig. Met maar twee miljoen mensen in een land dat twee keer zo groot is als Duitsland, kan je je voorstellen dat het niet echt rendabel is om een goede busdienst overeind te houden. Tel daarbij op dat de meest mooie plekken enorm afgelegen zijn en je begrijpt: zonder auto ben je nergens. Letterlijk. De term "in the middle of nowhere" is er eentje die we vaak gebruikt hebben.

Op de meest afgelegen plaatsen wonen namelijk toch nog wel wat mensen. En degenen die er wonen zijn altijd erg blij met bezoek. Daarom doen ze alles om je verblijf zo goed mogelijk te maken. Zo kan je in Solitaire (zeer toepasselijke naam voor het plaatsje) een heerlijk stuk verse apfelstrudel kopen. En 5 km. verderop is een guesthouse met een tam gemaakte Springbok, Oryx en wat huis-stokstaartjes. En zo zijn er nog veel meer plaatsen waar wel iets bijzonders te vinden is. Een Europees kasteel, om maar iets te noemen.

En de mensen? Tja. Het zijn in ieder geval goede reclamemakers. Zo wordt Swakopmund, de derde stad van het land, gehyped als de attractie-stad van het land. Adrenaline schijnt er door het kraanwater gemixed te zijn, als je de folders moet geloven. Eenmaal daar aangekomen, leek het echter wel op een Spaanse kuststad vol Nederlandse bejaarden. Alleen dan waren de Nederlanders vervangen door oude Duitsers, die het als een laatste rustplaats lijken te gebruiken. Kortom: na twee nachtjes zijn we maar weer de woestijn in getrokken. Daar was meer te beleven.....en daar hebben we dan eindelijk de foto's voor:

Stairway to heaven

2010-11-17T14:21:00.002+01:00

Onze laatste stop in Zambia was in Livingstone, waar de beroemde Victoria Falls zijn te vinden. We hadden ons er erg op verheugd om dit waterspektakel te aanschouwen. Ergens in ons achterhoofd wisten we wel dat we net het droge seizoen achter de rug hadden, maar je hoopt toch op het positieve. Helaas voor ons bleken de falls inderdaad bijzonder leeg te zijn op dit moment, wat een domper! Op zich had het ook wel wat om langs de randen van de klif te lopen waar normaal het water overheen dendert, maar het is toch niet helemaal waar je voor komt natuurlijk.
Gelukkig is het droge seizoen dan wel weer het beste seizoen om te gaan raften op de Zambezi rivier, waar de watervallen in uitkomen. En dat was echt fantastisch!
De zon scheen, het uitzicht was prachtig en de rivier was ruig. Het was echt waanzinnig om de rapids van de Zambezi, met poetische namen als Morning Glory, Gullivers Travels en Stairway to Heaven, door te ploeteren met een rubberboot.

Nog een leuk detail: midden in een heftige rapid van categorie 5 verloor Bas zijn linker lens, maar wist die op tijd te redden!

Meer foto's van de Victoria Falls en het raften kun je vinden op:http://www.flickr.com/photos/sandrastravels

Nature's calling

2010-11-06T15:47:00.001+01:00

Zeggen dat je naar Afrika gaat om de natuur te bekijken is bijna net zo'n dooddoener als zeggen dat je naar Argentinie gaat voor de lekkere steaks. Voor veel mensen is de natuur immers een van de belangrijkste redenen om naar Afrika te gaan. En dan bedoel ik voornamelijk de natuur die je zelf opzoekt. De wildparken met hun vele beesten, de meren met fantastische duikmogelijkheden, de stranden waar je lekker kunt relaxen. Dat soort dingen.

Echter, ook zonder dat je de bovenstaande dingen bezoekt, kom je genoeg natuur tegen. Of beter gezegd: de natuur zoekt jou wel op, nature's calling. And you will answer! Zo werden wij achtereenvolgens bezocht door:

Een slang van ruim een meter die zijn evenwicht verloor en uit het rieten plafond van ons hutje bovenop mijn tas viel (waar wij ongeveer 50 cm. vandaan stonden). Gelukkig schrok hij net zo hard als wij, en verdween hij weer snel in het plafond, alwaar wij hem de hele nacht hebben horen rondschuifelen.
De meest nieuwsgierige hagedis van Nkhata Bay die kwam kijken of we wel goed sliepen.
Naar mijn weten de kleinste dieren van het continent: bacterien (in het drinkwater). Altijd handig om te helpen met afvallen.
Gecko's. Per slaapkamer zitten er ongeveer 5 op de muur. Liefst in de buurt van het licht of van het raam.
De grootste horrorspin van het continent (volgens Sandra dan) die toch echt niet groter was dan een klein vogelspinnetje. Daarbij zijn spinnen goede eters van nummer 6.
Een volledig contigent muggen. Waar ik al in Nederland een klamboe om mijn bed prefereer, is het hier echt ondoenlijk om zonder zo'n ding te slapen. En uiteraard is de ratio muggenbulten tussen ons onderling 200 - 1. Drie maal raden wie de 200 haalt.
De wel heel nieuwsgierige kikker die graag wilde weten hoe mijn haar aan zou voelen en de sprong vanuit het plafond wel aandurfde.
Een nijlpaard dat een meter naast onze tent een lekker stukje gras vond om te gaan eten. Het was op zijn minst bijzonder te noemen om een nijlpaard diep in zijn ogen te kijken met alleen een stukje tentdoek ertussen. Gelukkig had hij meer honger dan wat anders, dus na een paar minuten leek het groen van het gras hem beter te bevallen dan het blauw van mijn ogen.
De giraffe die kwam kijken hoe wij lekker van onze buitendouche aan het gebruik maken waren. Overigens besloot hij daarna om nog een uurtje in de buurt van het zwembad rond te hangen en de tuinman een beetje te helpen met het snoeien van de bomen en planten. Het is hier binnenkort regenseizoen, dus je kan maar klaar zijn met je tuin. Sociale beesten, dat zijn het!

Natuur in overvloed dus. Helaas hebben we van de meeste toevallige ontmoetingen geen foto's kunnen maken, behalve van 'onze' Giraffe hieronder. Om jullie grote teleurstelling een beetje te compenseren hebben we daarentegen wel veel foto's gemaakt van onze geplande ontmoetingen met de natuur. Zie http://www.flickr.com/photos/sandrastravels voor onze collectie met safari-foto's.

Reizen in Afrika: deel 2

2010-10-18T15:41:00.005+02:00

Eerder schreef ik hier op dit blog dat ik reizen in Afrika had gemist. Dat neem ik bij deze weer terug. Althans, het op reis zijn in Afrika heb ik erg gemist, maar het reizen zelf heb ik nu wel weer gezien. Reizen in Afrika doe je namelijk met de bus en duurt standaard een dag. Het maakt niet uit hoe klein de afstand of hoe kort de reisduur volgens de buschauffeur moet zijn, het kost je sowieso een dag.

Het punt is namelijk dat er meerdere factoren die er altijd voor zorgen dat je reisduur drastisch wordt verlengd. De meest gebruikelijke zijn de volgende:

Instappen van nieuwe passagiers. Ook al zijn de zitplaatsen allemaal al verkocht, het gangpad biedt plaats voor minstens 30 extra passagiers, op te pikken in willekeurige dorpen onderweg
Uitstappen van andere passagiers, ook bij vrijwel ieder dorp waar je met de bus doorheen komt. Bij voorkeur gaat het in- en uitstappen ook tegelijkertijd, in plaats van na elkaar
Plas-pauzes, waarbij mensen het liefst allemaal NA elkaar gaan plassen in plaats van tegelijkertijd
Eet-pauzes, die volgens de strenge chauffeur slechts 10 minuten duren, maar meestal uitlopen tot minstens een half uur
Boodschappen-lijstjes, waarbij mensen in passerende dorpen de lokale producten snel even door het busraam willen aanschaffen. De vertraging zit hem hier in het lange onderhandelen over de prijs
Politiecontroles. Gemiddeld 1x per 50 kilometer. In theorie bedoeld om passagiers en bagage te controleren, in praktijk echter meestal een gezellig kletspraatje tussen de agent en chauffeur om de laatste nieuwtjes uit te wisselen
Slechte wegen, waardoor de chauffeur moet zigzaggen om alle gaten en stenen op de weg
Ongelukken, waarbij de resten van een vorige bus/vrachtwagen/pick-up/ezel-kar als obstakels verspreid over de weg liggen
Mankementen aan de bus, zoals kokende motor, lekke band, gesprongen vering, afgevallen deur etc.

Tijdens elke busreis komt een willekeurige combinatie en hoeveelheid van bovenstaande factoren voor. De chauffeurs proberen vervolgens de vertragingen vaak weer goed te maken door met name het gaspedaal te gebruiken en slechts in uitzonderingsgevallen de rem. In combinatie met de slechte kwaliteit van de wegen en de bussen zelf, is het reizen hier minstens net zo spannend als een rondje in de python in de Efteling. En bij die laatste heb je tenminste nog iets van een gordel om.

Maar ja, praktisch gezien is het echt de enige manier om van A naar B te komen in dit continent. Een auto huren is namelijk waanzinnig duur, vliegen nog duurder en treinen zijn er vrijwel niet of rijden niet (zoals wij eerder ondervonden). Dus blijven we vrolijk in de bus stappen, op weg naar nieuwe avonturen en hopende dat we weer veilig aan zullen komen. Gelukkig hebben we ons eigen bescherm-engeltje bij ons, die mijn oom zo mooi in mijn bruidsboeket had verwerkt. Nu maar hopen dat dit kleine engeltje is opgewassen tegen deze grote taak!

Hoop cuisine

2010-10-16T17:13:00.003+02:00

"I see your plate is empty, please have some more chicken..... " "No thanks, I am already really, really full after the first two plates". "No, I insist. Here, let me get it for you.",

waarna je weer met een vol bord eten aan tafel zit. Eten in Afrika: het is niet haute, maar wel een hoop! Afvallen in Afrika is toch lastiger dan de gemiddelde Europeaan zal denken. Menig gids zal je ook wel de achtergrond ervan uitleggen. Veel Afrikanen doen werk wat veel fysieke inspanning vereist. Werken op het land, vracht sjouwen met een handwagen, fietstransporteur. Noem het maar op. En daar verbrand je dus veel calorien mee. Genoeg in ieder geval om zo veel mogelijk, en zo vaak mogelijk als je maar kan, warm te eten. 's Ochtends als ontbijt warme (hele) kip met tomatensaus en rijst, aangevuld met een salade van spinazie, uit en tomaat? Geen probleem. 's Middags vervolgens een bord met rijst en groenteprutje? Bring it on! En 's avonds na een gedane dag arbeid een berg Ugali met wat er die dag ook maar te koop was op de markt? De gemiddelde Afrikaan werkt het naar binnen, en schept nog zo vaak op als dat er eten is.

Dit alles natuurlijk, mits hij of zij in staat is om drie warme maaltijden per dag te betalen. Dat is niet heel vaak het geval, wat ook verklaart waarom de meeste mensen blijven eten totdat het echt allemaal op is. Je weet immers nooit wanneer je volgende maaltijd weer is. Ook verklaart het waarom de meeste mensen, als ze gasten ontvangen, een grote berg eten tevoorschijn toveren. Het is een teken van goede gastvrijheid! Dat je twee uur daarvoor zelf ook al gegeten hebt maakt niet uit. Eten zul je! En een leeg bord laten staan is een belediging. Beter is het om je tweede ronde half op te eten, zodat je gastheer ook zelf ziet dat je echt propvol zit.

Uiteraard gebeurt dit alles uit liefde voor de medemens. Dat maakt het ook best lastig om 's ochtends te zeggen: "doe ons maar twee sneetjes brood en een kop thee. En bij de lunch nog maar eens twee sneetjes brood." Of om, met alle eerbied die je in je hebt als Hollander, je tweede of derde bord af te slaan. Je ziet het ongeloof bij de meesten in hun ogen en hoort ze bijna denken: "die Hollanders, dat zijn toch maar een beetje rare mensen"....... en misschien, heel misschien, is dat ook wel zo :-)

Zoek de verschillen

2010-10-10T09:01:00.001+02:00

"Zeg, is het erg stoffig daar in Afrika?" "Mwah..."

Toffe Koffer deel twee

2010-10-08T13:50:00.002+02:00

Het gesjouw is eindelijk voorbij. Of eigenlijk was het dat al, we hadden immers de koffer met de helft van de potloden achter gelaten op Zanzibar. De andere helft hebben we gegeven aan HDT, Sandra's voormalige werkgever.
Zij hebben een aantal projecten waarbij kinderen op basisscholen worden ondersteund, en op een van die basisscholen (in Bukiriro) hebben we de rest van de potloden uitgedeeld aan de kinderen van die projecten. Ik ben wel benieuwd hoe lang zij ze hebben kunnen houden, de rest van de school keek nogal verlekkerd toe :-)
Dank aan iedereen voor de grote hoeveelheid potloden, zoals jullie kunnen zien wordt het erg gewaardeerd!

Africa, it's not for sissy's!

2010-10-05T12:53:00.002+02:00

Inmiddels zijn we alweer een maand aan het reizen in Tanzania. En zoals onder het reizen langzaam mijn Swahili woordenschat weer terugkomt, komen ook de vreugden en irritaties van een verblijf in dit land weer boven drijven. Voor degenen die door het woord 'irritaties' denken dat we het misschien nu al zat zijn: nee, we dat zijn we absoluut niet. Want het moet gezegd worden: het is fantastisch om hier te zijn! Zowel voor alle mooie, leuke en gave dingen die hier te zien en te doen zijn, als ook vanwege het feit dat we hier oude vrienden en collega's terugzien waar we heel erg van genieten. Maar er is ook 1 ding dat echt vervelend is hier, met name als je aan het reizen bent. Hoewel, eigenlijk zijn nog wel meer dingen vervelend, zoals dat veel mensen geld van je willen en je recht in je gezicht uitlachen als je Swahili probeert te spreken (zeg, probeer jij maar eens Nederlands! tttssss.....). Maar wat echt irritant is, dat is de informatievoorziening. Of liever gezegd: het gebrek daaraan.
Ter illustratie hoe irritant dit is komen hier twee voorbeelden uit eigen ervaring:Voorbeeld 1: je vraagt de weg naar het postkantoor. Na veel omzwervingen en 3 keer opnieuw de weg vragen kom je uiteindelijk aan. Wat blijkt: het postkantoor is al jaren dicht en bestaat in dit stadje helemaal niet meer. Voor de post moet je naar het volgende dorp. Maar omdat je bij het vragen naar de weg niet letterlijk hebt gevraagd of het postkantoor ook open is, krijg je deze informatie niet van verder heel vriendelijke bewoners van dit dorp.

Voorbeeld 2: je gaat naar een restaurant om wat te eten. Je krijgt de menukaart en bestelt bij de serveerster wat te eten. Tot zover gaat alles goed. Als je de uiterst verveelde blik van de serveerster wegdenkt dan. Want ik denk serieus dat die blik de belangrijkste vereiste is voor alle serviceverlenende mensen in dit land. Of zoals een Zuid-Afrikaan die we hier tegenkwamen zei: "Tanzania is the only country where the customer is always wrong". Maar dat terzijde. Je hebt je eten besteld, maar na 10 minuten komt de serveerster ineens terug. Wat je had besteld dat heeft de keuken niet meer, dus of je wat anders wilt bestellen. Ok, nog even naar het menu kijken dan en wat anders bestellen. Echter, kijk niet gek op als de serveerster na 10 minuten weer terug komt om te vertellen dat ze dat gerecht ook niet hebben en als die cyclus zich daarna nog zo'n 3 keer herhaalt. Of als je uiteindelijk een geheel ander gerecht voorgeschoteld krijgt, omdat de keuken zelf maar wat anders voor je heeft bedacht. Een discussie aangaan dat je toch echt geen trek hebt in geit met ugali-pap heeft in de meeste gevallen geen zin.

Ons eigen terugkerende thema tijdens onze reis is de trein. Er zijn namelijk meerdere treinverbindingen in Tanzania en het schijnt een supermooie ervaring te zijn om met de trein het land door te reizen. Onze eerste poging begon in de hoofdstad Dodoma, waar wij de 24-uur durende treinreis naar Mwanza in het noorden aan het Victoria meer wilden ondernemen. Eenmaal aangekomen op het treinstation van Dodoma om kaartjes te kopen, vertelde de man achter het loket dat de trein naar Mwanza niet meer rijdt. Dit ondanks alle prijslijsten en routes die op papiertjes op de muren zijn geplakt. Mijn logische reacties was uiteraard "Kwa nini?" (waarom?). De man achter het loket keek me aan alsof het ik net de domste vraag ooit had gesteld en gaf het sublieme antwoord: "Ja, omdat die dus niet meer rijdt!". Tja, laat ook maar. Na nog een paar vragen bleek ook dat de trein naar Kigoma in het westen van het land nog slechts 1 keer per week ging in plaats van 3 keer per week. Dat kwam ons qua planning niet handig uit, dus wilden we even weten of de trein dan ook terug zou gaan van Kigoma naar Dodoma. Je zou namelijk maar helemaal naar Kigoma gaan om de treinreis terug te kunnen maken, terwijl die niet gaat! Echter, de man van het loket was vertrokken en na een half uur wachten hebben we het opgegeven. We besloten ons eigen boerenverstand te gebruiken: als de trein heen ging, dan zou die vast ook weer terug gaan. Een telefoontje naar de Tanzaniaanse NS bevestigt dit: die trein gaat en wel op maandag.

Twee weken later zijn we na wat omzwervingen in Kigoma aangekomen. Het kostte 2 ellendige dagen in de bus vanaf onze vorige bestemming, welliswaar door een mooi landschap, maar zonder asfaltwegen waardoor we van top tot teen onder de knaloranje stof zitten. Maar hier kunnen we eindelijk onze mooie treinreis maken! Helaas voor ons blijkt op het station van Kigoma (uiteraard na een uur wachten op de stationsmanager) dat er alleen nog maar 3de klas wagons rijden. En die heeft nu niet bepaald een beste reputatie. Overigens gaat de trein op woensdag en niet op maandag. Wij geven het op, er zit voor ons niks anders op dan diezelfde stofbus van 2 dagen weer terug te nemen.....

Met andere woorden: we hebben het nog steeds fantastisch en we genieten enorm van onze reis. Maar om onze Zuid-Afrikaanse vriend nog maar eens te quoten: "Africa, it's not for sissy's!"

What (not) to bring

2010-09-25T16:15:00.004+02:00

Iedereen die wel eens een wat langere vakantie gehad heeft kent het wel. Het pak-lijstje met de handige dingen die je echt bij je moet hebben om niet als een amateur-reiziger over te komen. Denk aan wereldstekkers, duct-tape, stekker-splitter, 400-delig zakmes, broek met verborgen zakken of een moneybelt en een universele wasbakstop. De ene lijst is natuurlijk wat meer ANWB dan de andere. Zo is de top 10 van Lisa en Maarten wel een goed voorbeeld van dingen die handig zijn op zo'n reis als dit, aangezien het vooral eigen ervaringen zijn. Alhoewel ik, nu ik erover nadenk, nooit de volledige 10 van ze gehoord heb ;-).
Uiteraard hebben wij over een jaar ook wel een goed idee van wat we een eventuele volgende rugzakvakantie mee moeten nemen, of welke tips we dan zelf aan anderen gaan geven. Maar waar je bijna nooit iemand over hoort zijn de onhandige dingen die je wel bij je hebt, maar eigenlijk nooit gebruikt. Of die je gewoon een beetje verkeerd ingeschat hebt. Logisch, want daar is weinig eer aan te behalen, en je komt al snel over als een beginnende wereldreiziger die nog niet droog is achter zijn oren en bij iedere taxirit gegarandeerd afgezet wordt.

Maar toch heeft iedereen die op reis gaat spullen bij zich die overbodig zijn, daar ben ik van overtuigd. En open en transparant dat wij als Hollanders zijn (ahum), vind ik dat ook niet iets om voor te schamen. Wij zijn ook maar mensen, nietwaar? Vandaar dat we hier een lijst beginnen met dingen die we bij ons hebben, maar die dus absoluut niet van pas komen. Uiteraard ben ik waarschijnlijk degene met de meeste van dat soort dingen, dus verwacht vooral veel foto's van mij de komende tijd.

Bij het inpakken van mijn rugzak, wat uiteraard op de laatste avond/ochtend voor vertrek gebeurde, leek het me handig om een stapel t-shirts mee te nemen. Ik had zelfs nagedacht over mijn meest recente aanschaf, die me niet zo handig leek voor in Afrika. Je weet nooit of de mensen in Malawi het A-team kennen en het grappig vinden. Dat shirt zit dus in een doos voor straks in Azie. Tot zover niets aan de hand. Mijn andere t-shirts heb ik eigenlijk gewoon maar blind in de tas gedaan. En uiteraard had ik dat beter niet kunnen doen. Zo heb ik het onderstaande shirt bij me:

Op zich niets mis mee, in Nederland. Hier is dat echter een iets ander verhaal. Zo is het hier voor een getrouwd stel als wij niet gebruikelijk om in het openbaar elkaars hand vast te houden terwijl je over straat loopt. En wordt er eigenlijk verwacht dat ik als man altijd een lange broek aantrek. Met dat in het achterhoofd, kan je je misschien voorstellen dat die dag iedereen toch een beetje raar naar me keek. Na een dagje in korte broek met dit t-shirt erboven, heb ik de eer maar aan mezelf gehouden en het ergens ver onderin mijn tas gestopt. Misschien dat hij in Azie een nieuwe kans krijgt....

Reizen in Afrika

2010-09-21T09:44:00.000+02:00

"Huh, onze bus om 09:00? Nee hoor, we hebben alleen een bus om 10:00". Dit is toch wel een beetje vreemd, want we hebben de dag ervoor een busticket gekocht bij deze zelfde mensen voor de bus die vandaag om 09:00 gaat, zoals ook netjes op het ticket staat vermeld. "Ja, nou inderdaad, het staat inderdaad op het ticket..... mmhhh.... nou wacht, we regelen wel wat!". Bij de bus die al langzaam wegrijdt uit het grote en chaotische busstation van Dar es Salaam wordt nog even geregeld dat ook mee kunnen. We springen er dus maar snel in met onze bagage. Helaas geen tijd meer om nog even rustig een ontbijtje bij elkaar te sprokkelen op het busstation, maar onder het rijden kan dat gelukkig ook nog door het raampje waarlangs allerlei mensen hun spullen verkopen: broden, koekjes, sapjes, water, telefoonkrediet, gekookte eieren, tomaten en zelfs chipsie (gebakken aardappelpartjes) in een plastic zakje, jammie!
Na het vertrek wordt er een film aangezet op het tv scherm, wat een luxe! De film begint wel halverwege, maar dat mag de pret niet drukken wat ik ken de film al. Helaas voor de Tanzanianen zit er ook een naaktscene in de film, wat uiteraard hevig protest oplevert van een aantal medepassasiers. Na de film komt vervolgens een breed repetoir van de allerzoetste zwijmelmuziek voorbij. Op een volume dat ook je i-pod er niet meer overheen kan komen. Af en toe wordt de muziek onderbroken door de toeter van de buschauffeur, die heeft geinvesteerd in een coole gadget waarmee hij diverse toeter-riedeltjes kan inzetten. Ze lijken nog het meest op geluiden uit het computerspel Pacman. De chauffeur kan er echter geen genoeg van krijgen! Verder krijg je onderweg ook live Tell-Sell in de bus, dit keer van een verkoper die Aloe Vera producten aan de man brengt. Verkrijgbaar in zeep, creme en tandpasta (let wel: met tandenborstel!). We slaan maar even over dit keer.
Onderweg stoppen we meerdere malen voor een plaspauze, in de meest ranzige toiletten die je kunt bedenken. Neus en ogen dicht dus! Om uit de bus te komen moeten de dikke Afrikaanse mama's hun kont letterlijk door het gangpad wurmen. Gelukkig zit er naast ons een vrij dunne meneer... Ondertussen zoeft het Afrikaanse landschap voorbij met kleine dorpjes tussen de rode aarde en baobab bomen. Reizen in Afrika, ik heb het toch wel gemist!

We zijn aangekomen in Dodoma, na onze eerste 'lange' afstand reis. Dodoma is de hoofdstad van Tanzania, maar dat vergeten veel Tanzanianen ook wel eens. Het is eigenlijk een provincie-dorp dat is aangewezen als hoofdstad omdat oud-president Nyerere vond dat een hoofdstad in het midden van het land hoorde te liggen. Niet heel logisch, maar Dodoma is voor ons wel een heel relaxte bestemming na de hectiek van Dar es Salaam. Dodoma is ook de plaats waar mijn VSO-vriendinnetje Saskia woonde en waar ze vorig jaar zo tragisch om het leven kwam. Fijn om hier weer even terug te zijn en aan haar te denken. We ontmoeten ook wat vrienden: Renee, die het werk van Sas op de dovenschool heeft overgenomen en Lars en Walter die hier ook werken bij de stichting Sharing Worlds die ze zelf hebben opgericht.

Toffe koffer

2010-09-08T18:28:00.007+02:00

Mooie naam voor zo'n project. Toffe koffer. Na eerst een hele avond gedacht te hebben hoe we in godsnaam zoveel potloden in onze tas erbij zouden kunnen krijgen, besloten we de koffer maar als handbagage mee te nemen. In zijn geheel welteverstaan. En dat ging verrassend soepel.

De koffer is in zijn geheel aangekomen op het strand van Zanzibar. Of althans, minus 1 setje potloden om een Egyptische beveiligingsbeambte mee om te kopen. Best handig om te weten voor een volgende reis. Het uitdelen volgt nog, daar hebben we meerdere adresjes voor in Zanzibar, Dar-es-Salaam en Zambia. Dank dus voor de vele potloden, ze vinden het hier echt tof!

Trouwfoto's!

2010-09-07T15:44:00.000+02:00

De geur van Afrika

2010-09-07T09:17:00.004+02:00

Iedereen die wel eens in zuidelijk Afrika geweest is weet waar ik het over heb. Die specifieke geur waar je tegenaan loopt als je het vliegtuig uitstapt. Een mengeling van kruiden, houtskoolvuurtjes, rode aarde, tropische vegetatie, uitlaatgassen en verbrand plastic. Scherp in de neus, op het randje van een lekker kruidig vuurtje en een openbare afvalverbranding.
Of het nu via zo'n slurf is of via een gammel trapje, je weet meteen dat je in Afrika bent zodra je één keer ingeademd hebt. Niet dat het een verrassing is, je hebt immers zelf je ticket geboekt en de reclameborden staan ineens vol met zwarte mensen in plaats van met witte, maar toch. Die geur is iets wat je bijblijft.

Uiteraard hebben we dit weblog niet om de geur van Afrika te beschrijven. Laten we dan ook maar even de plichtplegingen doen: prima reis gehad en we zitten in het plaatsje Kendwa. Dat ligt op Zanzibar, in het noorden van het eiland. Tot nu toe hebben we niet veel anders gedaan dan slapen, boekje lezen in de zon, zwemmen, eten en bier drinken in ons resort (Bart, Margje: Kendwa Rocks, je kent het wel). En zo hoort het ook op je honeymoon, nietwaar?

Oh ja, over bruiloften gesproken: de foto's. Die komen binnenkort.....heus! Als we weer een keer internet hebben zetten we ze online.

Honderd-en-één redenen

2010-07-06T14:55:00.006+02:00

Zoals iemand ooit zei: "Er zijn vaak honderd redenen om iets niet te doen, maar juist die ene reden om het wél te doen zou al genoeg moeten zijn".

Ook voor ons was dat zo. Na lang praten over het maken van een lange reis zijn we een lijstje gaan maken met redenen om het vooral ook niet te doen. En dat lijstje bleek verrassend kort te zijn. Je huis? Opzeggen of iemand in laten wonen. Je baan? Onbetaald verlof vragen en als je dat niet krijgt gewoon opzeggen. Je spullen? Opslaan bij vrienden en familie of anders een storage box. Je vrienden en familie? Tja, dat is misschien het enige dat je nog tegen zou kunnen houden. Maar gelukkig laat de techniek ons daar niet in de steek: je houdt gewoon een weblog bij. Of althans, je doet een goede poging om het bij te houden. Hoe dat zich in een jaar ontwikkelt weten wij natuurlijk ook niet en mezelf kennende zal het meeste schrijfwerk wel van Sandra komen.

Een weblog bijhouden is één. Zorgen dat iedereen ook regelmatig terugkomt om je verhalen te lezen is twee. Daarom sluiten we, geheel volgens de regels van de soap-series, af met een cliffhanger. Over niet al te lange tijd zijn de eerste foto's van ons huwelijk beschikbaar, via deze site. Hou ons in de gaten!